Posts tagged ‘darbuka’

Filmy Sonika Percussion

Stambulski wytwórca bębnów Sonika Percussion ma na swoim facebookowym profilu kilka ciekawych nagrań:

http://www.facebook.com/media/set/?set=vb.100002332693316&type=2

 

W programie:

– Ismail Pesluk

– Hakan Kaya

– Lekcje rytmów z wykorzystaniem techniki Split Finger (Malfuf, Körfez)

 

Doum, tek & ka.

Na darbuce najwygodniej gra się w pozycji siedzącej. Jeśli jesteś praworęczny/a, bęben powinien spoczywać na lewym udzie, opierając się obręczą o prawą nogę. Jeśli nie trzyma się stabilnie (to zależy od kształtu i masy darbuki) można go dodatkowo przytrzymać lewym łokciem.

W takiej pozycji ręce mają różny dostęp do membrany, dlatego w tradycyjnym sposobie gry pełnią odrębne funkcje: prawa utrzymuje dominującą pozycję i prowadzi rytm, a lewa – jako słabsza – gra głównie ornamenty.

Doum / dum [d] jest uderzeniem basowym. Złączone razem palce prawej dłoni uderzają w membranę (na głębokość linii serca 🙂 lub płycej) i od razu się od niej odbijają żeby nie tłumić dźwięku. Cała powierzchnia palców powinna mieć kontakt z membraną  – tylko czasami przy cichym graniu gra się samymi opuszkami.

Tek / tak [t] to kolejne uderzenie prawej ręki. Najczęściej polega na uderzeniu w membranę przy samej krawędzi przy pomocy… podstawy paliczka dalszego palca serdecznego :)… czyli tego zgrubienia kości przy pierwszym (od strony paznokcia) zgięciu tego palca.

Ka [k] jest odpowiednikiem tek dla lewej ręki. Jej ustawienie wymaga uderzenia pod lekkim kątem. Tek i ka nie muszą brzmieć identycznie (ale jeśli chcesz żeby tak było, musisz najpierw dobrze nastroić bęben).

Jak już pisałem we wcześniejszym poście, uderzenie powinno przypominać strzał z bicza, kumulując energię wszystkich mięśni. Dlatego właśnie właściwe wykonanie tek i ka wykorzystuje lekki ruch obrotowy nadgarstka. Trzeba pamiętać, że każde z tych uderzeń powinno zaczynać się od ruchu przedramienia (lub ramienia). To pozwala na rozluźnienie pozostałych, małych mięśni, które szybko się męczą.

W ogóle im bardziej jesteś rozluźniony/a, tym lepiej! Paradoksalnie: zrelaksowana ręka pozwala na mocniejsze i szybsze uderzenie niż usztywniona (i zmniejsza ryzyko kontuzji). Z drugiej strony, trzeba uważać, żeby nie stracić kontroli nad ruchami: jeśli twoja prawa ręka przypomina kurze skrzydełko – nadgarstek jest obrócony poziomo do wewnątrz, a dłoń smutno z niego zwisa – to to też trzeba naprawić.

Dobrze jest ćwiczyć w wolnym tempie. Bardzo często przy nauce gry ludzie próbują grać od razu jak najszybciej lecz to ślepy zaułek – kończy się to słabą techniką i fatalnym brzmieniem .

Na początek najlepsze są proste ćwiczenia, powtarzanie pojedynczych dźwięków i słuchanie, czy dobrze brzmią.

Takie podstawowe wprawki:

   | 1 - 2 - |
0. | t - k - |
1. | t k t k |
2. | t k t - |
3. | d - t k |
4. | d k t k |
5. | t t k k |

…i wszelkie ich kombinacje. Można je przekształcać i układać z nich dłuższe kompozycje – to też dobre ćwiczenie. Powodzenia! 🙂

 

Skoro znasz już podstawowe dźwięki, możesz spróbować grać rytmy. Na początek: ayoub.

 

Jest ich tak wiele…

Samych nazw jest mnóstwo, m.in.: darbuka, darabuka, derbakki, derbake, doumbek, touberleki, tabla arabska (nie mylić z indyjską). Żeby oszczędzić kopiowania definicji z wikipedii, którą pewnie już znacie, darbuka to przede wszystkim:

to:

i to:

 

Pierwsze zdjęcie przedstawia model turecki. Metalowy korpus, śruby na zewnątrz, naciąg na ogół syntetyczny. Kształt takiego bębna umożliwia wykonywanie snap’ów (ruch jak pstrykanie palcami, lecz  palec trafia w membranę bębna, a nie dłoń). Utrudnia jednak lewej ręce zastosowanie rolli (ruch jak bębnienie palcami w blat stołu), także przez to, że zazwyczaj jest lekki i trudno utrzymać go we właściwej pozycji w czasie gry. Co potrafi taki bęben pokazuje:

Burhan Öcal: Improvisation, live at Montreux Jazz Festival 2008

Drugie zdjęcie przedstawia popularniejszy od tureckiego model egipski, z którym wiąże się arabski (czy też orientalny) styl gry na darbuce. Bęben wykonany z metalu, masy perłowej lub ceramiki, syntetyczny naciąg. Zaokrąglone krawędzie w praktyce uniemożliwiają snapy [errata: no dobrze, niektórzy muzycy grają w ten sposób, chociaż jest to mało wygodne i rzadko stosowane], ale dobrze nadają się do wykonywania rolli. Są cięższe niż modele tureckie.

Kayed Selawy

Ostatni bęben to darbuka tradycyjna, ceramiczna z naciągiem z rybiej lub koziej skóry. Daje szerokie możliwości artykulacji różnych dźwięków. Za jej powrót do łask odpowiada turecki mistrz Mısırlı Ahmet (ważna postać, jeszcze będę o nim pisał):

mısırlı ahmet darbuka solo 

Warto jeszcze dodać, że darbuki występują w trzech rozmiarach: tabla (solowy), sombati, dohola (basowy).