Posts from the ‘Instrumenty’ Category

Filmy Sonika Percussion

Stambulski wytwórca bębnów Sonika Percussion ma na swoim facebookowym profilu kilka ciekawych nagrań:

http://www.facebook.com/media/set/?set=vb.100002332693316&type=2

 

W programie:

– Ismail Pesluk

– Hakan Kaya

– Lekcje rytmów z wykorzystaniem techniki Split Finger (Malfuf, Körfez)

 

Reklamy

Davul

Davul (nazwa turecka, w innych językach też tupan, dohol, dhol, tabl) – duży, drewniany bęben basowy perskiego pochodzenia o dwóch membranach (naturalnych lub syntetycznych). Ze względu na silne wpływy muzyki perskiej szeroko rozpowszechniony na Bliskim Wschodzie i Bałkanach. Jego odmiany pojawiają się też w Indiach (patrz pendżabski dhol, a w dalszej perspektywie też dholak i inne instrumenty perkusyjne południowych Indii). Wszedł nawet do muzyki europejskiej – to przodek naszych basowych bębnów marszowych (patrz orkiestrowy bęben wielki czy też centrala w zestawie perkusyjnym).

Tradycyjnie gra się na nim dwiema pałkami – cienką witką w lewej dłoni po jednej stronie bębna i grubszą, basową pałką na drugim naciągu. Instrument wisi na pasku przerzuconym przez plecy muzyka.

Istnieje też podobny, nieco mniejszy bęben zwany nagara, doli lub koltuk davulu. Można go spotkać w Azerbejdżanie, Gruzji i Turcji. Gra się na nim w inny sposób – trzymając instrument pod pachą i uderzając obiema dłońmi w jedną membranę, podobnie jak przy grze na darbuce.

Często w parze z davulem pojawia się Zurna – perski obój. Poniżej: takie tam, z wesela. 🙂

Sygnowana darbuka Hossam Ramzy

Żebyście mieli na co zbierać pieniądze: sygnowana bardzo znanym nazwiskiem („Z cyklu muzycy mniej i bardziej sławni (cz. I)”) darbuka. Pięknie wygląda i według opinii tych, którzy ją mieli w rękach, równie dobrze gada.

Z przesyłką będzie kosztowała ok. 2000 zł.

Można kupić tu.

Bęben świetlny

Za wydobywające się z darbuki światło odpowiedzialne są takie proste urządzenia: lampka i regulujący jasność ściemniacz. Jeśli naciąg twojego bębna jest zrobiony z naturalnej skóry, to jest to rzecz bardzo przydatna, bo pozwala na jego strojenie (ciepło suszy skórę, która mocniej się naciąga). Ważna sprawa: darbuki, w której jest takie ustrojstwo włączone nie można stawiać pionowo. Skóra może strzelić… to jeden z moich gorszych koszmarów. 😉

Dla syntetyków lampka jest tylko efektem wizualnym.

Inna tabla

[powyżej Zakir Hussain, najpopularniejszy tablista]

Współczesna technika gry na darbuce często sięga po elementy indyjskiej tabli ( np. Levent Yildirim). Warto powiedzieć kilka słów na jej temat.

Tabla (od arabskiego tabl, oznaczajacego bęben) składa się z dwóch bębnów: prawego, drewnianego o nazwie dayan (z hindi prawy, zwany też tabla) i lewego, metalowego, o nazwie bayan (lewy 🙂 ).

Dayan jest strojony pod konkretny dźwięk utworu. Jest bardzo melodyjny i jego charakterystyczne dźwięki często są samplowane w zachodniej muzyce elektronicznej. Podstawowych uderzeń jest dziewięć (ja tyle znam, ale różne źródła podają różne dane – dobry tablista z pewnością umie wydobyć ich więcej). Są dość trudne przez to, że podczas niektórych z nich kiedy jeden z palców uderza w membranę inny musi tłumić ją w innym, ściśle określonym miejscu.

Najbardziej charakterystyczną cechą basowej „połowy” tabli, bayana, jest możliwość strojenia wielokrotnego, czyli zmiany wysokości dźwięku przez dociskanie membrany nadgarstkiem. Można w ten sposób grać melodie. Właściwie są dwa podstawowe uderzenia – otwarte i zamknięte.

Oczywiście dźwięki prawego i lewego bębna można łączyć. Przykład notacji stosowanej w tabli (cykl keherva):

DhaGe NaTin NaGe DhiNa

Widać tu dźwięki:

Na – półdźwięczne uderzenie na dayanie (tłumione palcem serdecznym)

Ge – dźwięczne uderzenie na bayanie

Tin – podobne do na, ale uderzane nieco bliżej środka membrany

Dha – Na+Ge

Dhin – Tin+Ge

[Uwaga: powyższy opis nie nadaje się do nauki gry, to tylko taki ogólny zarys, żeby obczaić o co mniej więcej chodzi]

Te sylaby są nazywane „bol” (od bolna – mówić). Służą zapamiętywaniu rytmów i czasami są recytowane przez tablistów podczas koncertów.

Jest sześć podstawowych styli/szkół (gharana) gry na tabli, z których każda posługuje się odmienną techniką i własnymi kompozycjami.

(c.d.n.)

Drewniany krewny

 

Tonbak / Tombak – drewniany perski bęben służący dawniej wokalistom do akompaniowania sobie w śpiewie. Urósł do rangi instrumentu solowego dopiero w pierwszej połowie XX wieku, za sprawą mistrza Hosaina Teherani (zwanego ojcem współczesnego tonbaka). Współcześni muzycy wyciągają z niego niesamowite dźwięki i osiągają niewiarygodną szybkość. Niektórzy grają nawet melodie (Mohammad Reza Mortazavi). Charakterystycznym elementem gry na tonbaku są snapy i długie role tworzone przy pomocy snapów czterech kolejnych palców jednej dłoni.

Zarówno tonbak, jak i darbuka w obecnych czasach przechodzą dynamiczny rozwój i mimo, że techniki gry na obu tych bębnach są od siebie mocno oddalone, to pewne ich elementy i pomysły wzajemnie się przenikają.

Zaprzyjaźnione instrumenty

Kilka instrumentów perkusyjnych, z którymi można usłyszeć darbukę:

Riq / Riqq – arabski tamburyn. Na ogół drewniana obręcz, naciągi głównie syntetyczne, ale skóra też czasami się pojawia. Bardzo ruchliwy w muzyce, o zaskakująco dużych możliwościach. Jest mnóstwo technik gry, więc to dość trudny instrument do nauki.

 

Mazhar / mazar – ciężki tamburyn. Bardziej do akompaniowania niż do gry solowej.

Daf / duf – instrument z wielkiej rodziny bębnów ramowych. Wyróżnia się metalowymi pierścieniami przyczepionymi do obręczy. Dawniej z naciągiem z koziej skóry, dziś często syntetyk.